Skip to main content
foto: Mille Henry

Word je soms ook wakker met het gevoel dat alles pijn doet en je je liever als een egel terugtrekt in een diepe winterslaap? Wat doe je dan om je beter te voelen? Wat hielp jou in andere donkere dagen?

Voor mij is wandelen in de natuur een helend medicijn. Omdat ik als het ware door een magische poort in een betoverende microkosmos stap. Waar geest en lichaam elkaar opnieuw ontmoeten. Waar soms een tipje van de sluier oplicht die mijn ziel herbergt.

Het is elke keer weer anders. Onvoorspelbaar als het leven zelf. Telkens opnieuw een geschenk.

Het is een reis door een feeëriek landschap met mijlpalen in bewustwording.
Ik neem je graag mee langs de meest inspirerende mijlpalen op mijn pad.
Trek je ook jouw wandelschoenen aan? Of ga je liever op je blote voeten verder zoals mijn dochter?
Ze hangt liever haar schoenen aan een boom.


Wist je dat je in mei en juni nog kan meewandelen met de creativitijdswandelingen van Samana?
http://www.creativitijd-samana.be/ontmoetingen

Eerst en vooral rommelt de natuur onze bovenkamer op.

Ik wandel naar buiten. Meteen vliegen gedachten als krijsende kraaien in alle windstreken door mijn hoofd. Stap per stap kies ik er enkele kabaalmakers uit die aandacht verdienen. Anderen verdwijnen met de wolken. Hersenspinsels ontrafelen zich en zo wordt het steeds lichter in mijn hoofd. En vaak stuurt de natuur me een bondgenoot om de kraaien in mijn hoofd te verjagen.

Daarna leidt ze ons af door haar schoonheid.

Zoals bijvoorbeeld deze maartse citroenvlinder met zijn fleurig jasje aan. Ik had eerst ‘fleurig jurkje’ geschreven. Een hartsvriendin Mille verbeterde me: “Wist je dat de citroenvlinders die nu rondfladderen allemaal mannetjes zijn en dat de vrouwtjes later komen? Tenzij dat er enkele travestieten tussen vliegen met een jurkje aan.”

Of de buizerd die plotsklaps opstijgt met een prooi tussen de klauwen. Ik kijk verwonderd naar die majestueuze vogel. Wauw! Kon ik maar een roofvogel zijn, de koning te rijk aan de top van de voedselpiramide. In volle vrijheid cirkelend op de thermiek van de wind, steeds hoger de hemel in.

Of zoals deze prachtige ransuil op een verlaten strand. Deze magische ontmoeting brengt elke natuurliefhebber pardoes in het hier en nu om onbezorgd te kunnen loslaten en genieten.

Ik wandel verder door de magische poort van het bos. Waar de stilte woont. Het groen in. Het hoofd uit.

Bovendien prikkelt wandelen in de natuur onze zintuigen.

Ik voel me rustiger door de geluiden om me heen en vertraag. Ik hoor een tjiftjaf, herkenbaar omdat hij zijn naam fluit. Of steekt er iemand de draak met me? Ik kijk aandachtig rond en zie een koolmees uit volle borst het tjiftjaf lied zingen. Gefopt! 

De lente ruikt naar hoop, honing en katjes in de struiken

Verderop hoor ik een andere bijzondere roep. Wie zingt dit mooie lied? Ik maak me muisstil. Kijk. Luister. Wacht. Daar vliegt iets recht in de holte van een boom. Piep. Hier ben ik. Ondersteboven. De boomklever. Zo klein met zo’n groots timbre. Verrassend.

foto Natuurpunt

https://youtu.be/mNrUiCeiq7g

En intussen … zijn de kraaien allemaal met de noorderzon vertrokken. Ik wandel verder. Gelukkiger. Geaard. 

De natuur nodigt ons ook uit om naar binnen te keren.

Maar hoe dan? Door te herbronnen voorbij de angst, ondanks de stemmetjes. Tegelijkertijd houdt ze ons een spiegel voor want niet alles is wat het lijkt. Soms voel ik me kwetsbaar. Klein. Hoe kan ik die angstige gedachten desondanks toch ombuigen tot meer veerkracht?

Zit er in jouw hoofd ook zo’n duiveltje dat je soms neerhaalt?

kunst van mijn veerlichtje (dochter)

Gelukkig hoor ik een innerlijke stem die me moed inspreekt: “Je bent sterker dan je denkt! Dankzij elke stap word je een beetje meer roofvogel. Krachtig de vleugels uitslaand naar een bestemming met meer bewegingsvrijheid. Kop op! Niet opgeven!”

Intussen stel ik me de vraagHoe gaat het nu echt met me? Waar voel ik spanning? Waar kan ik loslaten?

Ik adem dieper in en langzamer uit en ruik de frisse boslucht, zwanger van prille lentegeuren. Mijn armen slingeren zacht heen en weer. Mijn schouders ontspannen zich. De takjes knisperen onder mijn voetzolen en mijn wandelschoenen kwaken als een kikker. Ik luister naar het fluisteren van de wind in de kruin van de vliegden en rust uit tegen zijn stam. Mijn armen rond zijn buik. Zijn geschubde schors kriebelt als een ruwe stoppelbaard. 

Ik ben geland in stilte. Een beetje dichter bij mezelf.

Tenslotte verbindt de natuur ons met onze innerlijke bron

en gaat alles stromen. Voorbij de stemmetjes, de angsten en het getwijfel komt er uiteindelijk ruimte om zelf iets moois te creëeren om te kunnen delen met anderen. En zo spiegelt de natuur de magie van onze eigen natuur. Dankzij deze magie en met veel engelengeduld, lieve lezers, is deze blog geboren. Ik sluit graag af met een handvol geschenkjes. Ik hoop van harte dat je ervan kan genieten.

 

VeerLicht

Author VeerLicht

More posts by VeerLicht

Join the discussion 12 Comments

  • Anne-Mie Knaepen schreef:

    Dit zou zo uit een boek kunnen komen dat over herbronnen gaat en waarin eigen ervaringen in verwerkt werden. Heel graag gelezen.

  • Milleke schreef:

    Subliem, fantastisch, WONDERmooi, HARTverwarmend, veerKRACHT uitstralend, PARELtje, … en ik kan zo nog lang doorgaan, heel lang 😉
    Ik sta met open mond te kijken naar jouw prachtige creatie.
    Wat een ongelooflijk talent!

    Het was zo leuk om een aantal van onze vlinders te zien voorbijfladderen, onze vriend de ransuil weer te zien en terug even van de bergen te dromen.
    Bedankt om onze foto’s te gebruiken. Dat doet echt wel plezier.

    Schrijf nog veel poëtische pareltjes. Beloofd?

    Dikke warme knuffel,
    Milleke

    • Veerle schreef:

      Bedankt Milleke
      om me sinds onze jeugdjaren trouw te blijven aanmoedigen om in mijn pen te kruipen. Je bent een waarachtig veerlichtje die mijn dagen een gouden gloed geeft. Merci!!!

  • Ine schreef:

    Zo mooi, zo krachtig! Wat een schrijf talent. Ik voelde de rust door het scherm komen en kon even zelf herbronnen zonder terecht te wandelen. Fijn om hier even tot rust te mogen komen. ❤️🙏

  • hilde schreef:

    Ik trek meteen ook naar buiten want inderdaad, de effecten die jij zo mooi verwoordt ervaar ik ook !

    • Veerle schreef:

      Liefste Ine

      Fijn om je hier tegen te komen.
      Attent van je om de tijd te nemen om te reageren.
      Dat doet deugd want iets creatiefs delen maakt me gelukkiger.
      En wie weet kunnen we eens samen iets moois maken.

      Knuffel
      Voor jou
      En je mooie gezinnetje
      💝

    • Veerle schreef:

      Hi Hilde

      Ik wens je nog veel prachtige wandelingen toe en hoop dat je er gelukkiger van wordt!
      Ook stuur ik je bij deze veel creatieve inspiratie toe.

      Lieve groetjes
      Een collega van je 😉

  • Laurence H. schreef:

    Dank je wel om al dat moois te delen met ons Veerlicht. Net zoals voor jou is (wandelen in) de natuur mijn rustpunt. Het helpt je innerlijke stem verzachten en geeft donkere dagen weer kleur en licht.
    De foto’s zijn net als jouw blog stuk voor stuk parels.

    • Veerle schreef:

      Hi Laurence

      Zo lief van je! Thanks.
      Je geeft me iets moois terug.
      Ik hoop dat de natuur en jouw creativiteit je veel innerlijke rust en licht op je (levens)weg schenken.

      Een grote glimlach terug voor jou
      😊
      Veerle

  • Mirella schreef:

    Wat een prachtige omschrijving van wat wandelen in de natuur kan teweegbrengen. Ik vind het erg knap hoe mooi en vlot leesbaar je dit kan verwoorden. Een magisch stukje, met magische foto’s van de pracht en praal die de natuur ons schenkt.
    En inderdaad hup met die CreativiTIJDs-wandelbenen 😉

  • Veerle schreef:

    Dankjewel voor de mooie, attente, lieve reacties!
    Delen van poëzie en ander moois maakt gelukkig.
    Dankzij jullie reacties weet ik dat jullie ervan genoten hebben. Merci voor de moeite. Veel liefs en inspiratie!
    Veerle

Leave a Reply

Blog volgen

Blijf op de hoogte van de nieuwe blogposts!

%d bloggers liken dit: